Büyüdük şimdi ne olacağız?

Böyle ufakken, daha beynimiz yeni yeni oluşurken; dışarıdan beyin ithal etmeye yeni yeni başlamışken, üçüncü tekil veya çoğul şahıslar büyüyünce ne olacağımızı sorarlardı, birinci çoğul şahıslar da çocuksu rekabete göre götümüzden sallar dururduk, misal:

O ya da onlar “Söyleyin bakalım büyüyünce ne olacaksınız?” diye sordu. Çocuk 1 kendinden emin bir tonda “Polis olacağım!” dedi. Gözler Çocuk 2’ye çevrildi ve kendisine çevrilen gözleri sayan çocuk (10’a kadar sayabiliyordu) “Do..Do.. Doktor olacağım!” dedi. Gözlerin sahipleri “Ouvvvv!” diyerek Çocuk 3’e yöneldiler. Çocuk 3, Çocuk 2’nin doktor mesleğine verdiği cevaba “Ouvvvv!” diye tepki verilmesinden ötürü daha iyi bir meslek söylemesi gerektiğini düşünmeye başladı. Biraz şaşkınca durup parmaklarıyla oynarken “Daha iyi meslek mi? Meslek ne ki mına koyayım!” diye düşündü ama tam o sırada aklına “Atom mühendisi!” demek geldi ve dedi zaten, az önce söyledi, çünkü mesleği sesli düşünebilmişti. Seni yumurcak seni… Arka sıralardan gelişmeleri izleyen Çocuk 4 çok sıkışmıştı, ne söylemeliydi, ne söylemeliydi… Gözler ve gözlerin bir bir üzerinden geçtiği çocuklar Çocuk 4’e dönüp bakmaya başladılar. Gözler “Hadi bakalım sen ne olacaksın?” diye soruyormuş gibi bakarken, çocuklar yavşak yavşak gülüyorlardı! Bu yaşta bu ne yavşaklık! Çocuk 4 kızardı, terledi, sağa baktı, sola baktı, “Ben” dedi titrek bir sesle; aklına gelmedi gitti şu meslek, “Ben” dedi tekrar titrek bir sesle ve birden bir şey oldu; çocuğun gözleri parıl parıl parladı ve yüksek bir sesle bağırdı ““Assstranot mına koyayım hadee!”

Ulan! O kadar sordunuz bize “Ne olacaksınız? Ne olacaksınız?” biz de söyledik. Neden not almadınız? Neden cevaplarımıza göre bize sistem uygulamadınız. Bak sizin yüzünüzden bi bok olamadık!